Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) açıkladığı son enflasyon verileri, sabit gelirlinin cüzdanındaki yangının sönmek yerine daha da harlandığını bir kez daha gözler önüne serdi. Ağustos ayında yüzde 1,84 olarak kayıtlara geçen aylık enflasyon, yıllık bazda yüzde 31,51 gibi ürkütücü bir seviyeye tırmanırken, gözler ister istemez memur ve emeklinin günden güne eriyen maaşlarına çevrildi.
Konuyu gündeme taşıyan Türkiye Kamu-Sen İl Temsilcisi Hilmi Yılmaz, tablonun vahametini oldukça çarpıcı rakamlarla özetliyor. Yılın ikinci yarısı için öngörülen yüzde 7’lik maaş artışının, henüz ilk iki ayda oluşan yüzde 3,65’lik kümülatif enflasyon karşısında adeta buharlaştığını belirten Yılmaz, mevcut ücret politikalarının iflas ettiğini savunuyor. Gerçekten de çarşı pazardaki fiyat etiketleri; gıda, kira ve ulaşım gibi temel harcama kalemlerindeki durdurulamaz yükseliş, kağıt üzerindeki istatistiklerin çok ötesinde ağır bir yaşam mücadelesine işaret ediyor.
Yıllardır dile getirilen ancak genellikle göz ardı edilen acı bir gerçek var: ‘Enflasyon farkı, asla bir zam değildir.’ Yılmaz’ın da altını kalın çizgilerle çizdiği gibi, bu fark yalnızca memur ve emeklinin aylarca cebinden çalınan alım gücünün, gecikmeli ve eksik bir telafisinden ibaret. Maaşlar önce eriyor, vatandaş aylar süren bir kayıp sarmalına giriyor ve aylar sonra gelen sözde fark yaraya merhem olamıyor. Bu çarpık sistem, kamu görevlilerini sürekli olarak enflasyon canavarının gerisinde koşmaya mahkum bırakıyor.
Artık köklü bir zihniyet değişimine ihtiyaç var. Çalışanların ve emeklilerin beklentisi bir lütuf veya ayrıcalık değil; sadece insanca yaşayabilecekleri, ekonomik büyümeden hak ettikleri payı alabilecekleri adil bir düzendir. Bu bağlamda, enflasyon karşısında eriyen maaşların acilen ek zamla desteklenmesi, refah payı uygulamasının hayata geçirilmesi ve enflasyon farklarının altı ayda bir değil, anlık olarak maaşlara yansıtılması kaçınılmaz bir zorunluluk haline gelmiştir.
