Yeni eğitim-öğretim yılı başlarken, vitrindeki süslü sözlerin ardında yatan acı gerçekler bir kez daha gün yüzüne çıkıyor. Isparta Milletvekili Hikmet Yalım Halıcı’nın son değerlendirmeleri, eğitim sistemimizin adeta can çekiştiğini gözler önüne serdi. Milyonlarca öğrenci ders başı yaparken, arka planda büyüyen yoksulluk ve fırsat eşitsizliği, geleceğimizi ipotek altına alıyor.
TÜİK’in ürkütücü verilerine göre, çocuklarımızın %36,8’i yoksulluk ve sosyal dışlanma riskiyle burun buruna. Daha da vahimi, ortaokulu bitiren 1,5 milyonu aşkın gencimiz lise sıralarına hiç oturmadı. Halıcı’nın da vurguladığı gibi; asıl mesele müfredatın ne olduğu değil, o çocuğun o okulda kalıp kalamadığıdır. Ekonomik krizin faturasını, eğitimden koparılıp hayata erken atılmak zorunda kalan çocuklarımız ödüyor.
Madalyonun diğer yüzünde ise MESEM projesi adı altında ucuz işgücüne dönüştürülen gençlerimiz ve can güvenlikleri var. Eğitim adı altında çocukların hayatlarının riske atılması kabul edilemez. Üstelik bu sistemi ayakta tutmaya çalışan öğretmenlerimiz de dertli. Bir yanda yıllardır atanma hayali kuran on binlerce eğitim neferi beklerken, diğer yanda 72 bini aşkın ücretli öğretmenle günü kurtarmaya çalışan bir mekanizma var. Özel okullardaki sömürü düzeni ve asgari ücretin bile altında çalışmaya mahkum edilen eğitimciler de cabası.
Okulların fiziki şartları da iç açıcı değil. Veliye kapıları kapatarak güvenlik sağlandığını sanmak, sorunun etrafından dolanmaktan başka bir şey ifade etmiyor. Güvenlik görevlisi ve okul hemşiresi eksikliği had safhadayken, her dört çocuktan birinin okula aç gitmesi vicdanları kanatıyor. Ücretsiz okul yemeği ve temiz içme suyu gibi en temel haklar lüks sayılmamalı. Eğitim, şatafatlı istatistiklerle değil; tok, güvende ve eşit şartlarda eğitim alan çocuklarla yükselir.




